piątek, 16 stycznia Anno Domini 2009 — jedno zdanie: „studniówka z Marysią”. wywołuje na mojej twarzy uśmiech od niespełna dwóch tygodni. coś czuję, że będzie zajebiście. co dalej? się zobaczy.

ale zanim zabawa się zacznie, będę musiał sobie kupić koszulę i wymienić krawat (bo się okazało, że nie będzie pasował). będzie jutro latania po mieście. ale warto.

ach… idę spać.

obudziłem się jak zwykle nie będąc pewnym jaki dziś dzień mamy. szybki rzut okiem do kalendarza w komórce — wtorek, nie jest źle. tylko, że trzynasty. szczerze mówiąc to nie zwróciłem na to uwagi.

do szkoły dotarłem standardowo, chwilę po dzwonku. jedna lekcja próby poloneza — wychodzi nam to nawet nawet. przynajmniej nie gubimy już kroku (tak często ;). wielka w tym zasługa mojej partnerki — Magdy, która świetnie trzyma rytm. potem okienko, fakultet (na którym standardowo się nie pojawiłem), w-f (ping pong i nieobecności z powodu dziwnej nauczycielki), dwie rachunkowości na komputerach jedna zwykła. podczas drugiej z tych lekcji dowiedziałem się trzech rzeczy: zakwalifikowałem się do drugiego etapu Olimpiady Przedsiębiorczości (Wro — niewiadomokiedy) i uwaga uwaga: do finałowego, IIIgo etapu Ogólnopolskiej Olimpiady z Zakresu Rachunkowości (Rzeszów, 20 lutego). jako jedyna osoba ze szkoły (bo się jedna kwalifikowała). ha. jestem z siebie dumny. z chłopaków z resztą też, bo poziom trzymali wysoki: 68%, 76% i moje 80% to świetne wyniki. jedynym minusem jest to, że ferie spędzam w większości w szkole — dodatkowe zajęcia z rachunkowości. mam nadzieję, że na finale się nie ośmieszę. lipa jest taka, że bycie finalistą akurat tej olimpiady nie zwalnia mnie z etapu praktycznego egzaminu zawodowego. cóż, trudno.

trzecia rzecz – tuż przed końcem lekcji dostałem smsa. Marysia kupiła sukienkę. studniówka już w piątek! słit!

na chwilę obecną uzupełniam zadania z rachunkowości i biorę się za wypracowanie na kulturę zawodu. temat szeroki: „autorytet”. tyle. pisać o Cartmanie („screw you guys, i’m goin’ home”), Garfieldzie („I hate mornings. I like ‘em better if they started later”), czy Benderze („you can bite my shiny, metal ass”)?

kolejna przymiarka do ponownego rozpoczęcia pisania. co będzie, to będzie.

założenia standardowe — więcej mobilizacji i pracy nad sobą, pisanie o sprawach codziennych, trochę przechwałek, trochę marudzenia, nieużywanie wielkich liter na początku zdania. tak, to znów ja.

dzisiaj, po II etapie OWE we Wrocławiu wybrałem się na zakupy.  celem były Bielany — Leroy Merlin, Decathlon, Media Markt i kawa. tyle w skrócie. zaczynając od tzw. „dupy strony”: kawa była przepyszna. podwójne espresso w jakiejś kawiarni, która miała czerwony wystrój i niewygodne krzesła. sąsiadowała z restauracyjką „sami swoi”. pani stojąca za barem była bardzo sympatyczna… i ładna. dawno nie widziałem tak ładnej twarzyczki. zostawiłem napiwek. oczywiście zbyt duży.

w Media Markt kupiłem sobie Pentagrama NXC-100AlCu, po przyjeździe domu mały upgrade sprzętu (pół pokoju upaćkane w taśmie termoprzewodzącej, kilkakrotne wyjmowanie procesora, obracanie podstawki wiatraka). odpaliło. szybko wyeliminowany CPU Fan Error i cieszę się delikatnym szumem (a nie wyciem, jak w przypadku poprzedniego wentylatora) i przepływem powietrza pod biurkiem. wieje po nogach, ale przynajmniej będę mógł w spokoju pracować w godzinach nocnych, nie budząc połowy bloku.

jedyne co teraz pozostało, to ustawienie zegara systemowego. pamiętaj — zworka resetu CMOS Twoim przyjacielem! (tylko czemu ASUS umieszcza ją pod PCI Express — żeby ją użyć, trzeba wyjąć kartę graficzną)…